Μικρά Κείμενα #ΜΚ11 | The Turin Horse by Bela Tarr

Διαμορφώνοντας το κενό

Ο Μπέλα Ταρ  έχει χαρακτηριστεί για το έντονο προσωπικό του ύφος, που αδιάκοπα το εμπλουτίζει με φιλοσοφικά στοιχεία, καθώς, και με μια  πεσιμιστική ματιά  πάνω στον άνθρωπο. Απόλυτα μινιμαλιστικός και βαθιά αλληγορικός έρχεται και κινηματογραφεί πάνω στην “νιτσεική” σκέψη και το τέλος του κόσμου.

Με μια κινηματογραφική ελεγεία που υπνωτίζει, δημιουργεί ένα οπτικό δοκίμιο στην  ανθρώπινη ύπαρξη, όπου – παρά την έντονη εικαστική πρόθεση του, τελικά δυσκολεύει στη θέαση, διότι, είναι απόλυτα ειλικρινές ως προς  το αντισυμβατικό περιεχόμενο που κουβαλάει.

Οπλισμένος με μια φιλοσοφική λογική ενάντια στο περιττό, συγκρατεί μόνο την ουσία, μέσα σε μια σειρά μακρόσυρτες λήψεις που ακολουθούν με αυξομειωμένη απόσταση τους χαρακτήρες, σε κάθε υπαρξιακό βηματισμό τους.

Η ασπρόμαυρη φόρμα είναι ασκητικά ντυμένη στο ελάχιστο, πλήρως υποταγμένη σε ένα διαρκές βουητό  του ανέμου, που την αναπλάθει στην πρωτόλεια προσπάθεια αλλαγής και κίνησης προς τα εμπρός. Μια φόρμα που δεν εγκλωβίζει, αλλά ντύνει το περιεχόμενο.

Παράλληλα, γίνεται μια προσπάθεια κατάργησης του χρόνου,  μέσα από τη βραδύτητα και ταυτόχρονη σύμπλευση πάνω στην αντίληψη αυτού, με σκοπό να επέλθει μια συνειδητοποίηση.  Ότι το άχρονο, το κενό, η σιωπή,   εμφανίζονται  ως  χώροι ηθελημένης απομόνωσης που πρέπει να κρύψεις τον εαυτό σου, ώστε να πάρουν μορφή οι διαφορετικές δυνατότητες μεταμόρφωσης σε όσα αναζητάς.

Όλη η ταινία αποτελεί μια ιεροτελεστία, δεσποτικά δομημένη πάνω στις φαινομενικά μονότονες επαναληπτικές κινήσεις των δύο – βιβλικών μορφών – πρωταγωνιστών, με σκοπό να βιώσουμε το βάρος του χρόνου μέσα στο λιτό και μακριά από φλυαρία περιβάλλον.

Ο Μπέλα Ταρ μας δοκιμάζει να αντέξουμε το ολοφάνερο.

Το φιλοσοφικό τέλος.

Ο ανυπόμονος θεατής της διασκέδασης, φυσικά και θα δυσανασχετήσει.