Μικρά Κείμενα #ΜΚ08 | “Γαύδος”

Γαύδος

Υπάρχουν μερικά ταξίδια που με όποια λέξη τα προφέρεις, αισθάνεσαι ότι θα προδώσεις τη σημασία που δημιούργησαν.

Νιώθεις ότι η Ελλάδα είναι πιο έντονη στα άκρα της. Εκεί, λίγο πριν τα νοητά όρια “ακριτικής” πραγματικότητας, σε κάνει να ξεπερνάς τη μοίρα που κουβαλάς στις αποσκευές, στο μεταίχμιο ανάμεσα σε δύο αντίθετα πελάγη φαινομενικότητας, ικανός να διαμορφώσεις το καινούριο.

Από ένα μέρος μεταφέρεσαι σε ένα άλλο, εκτεθειμένος σε μεταμόρφωση, αφήνεσαι στα χέρια μιας σταλιάς γης που σε σπρώχνει με πνοή ανέμου μέσα σε μαρτυρία φαντασιώσεων. Μακριά από το καθημερινό γνώριμο, πιο κοντά σε ένα οικείο που πάντα έψαχνες.
Το μέτρημα του χρόνου που ρίχνει ο τόπος μέσα σου είναι αντίστροφος, ένας χρόνος καθοδικός, μεταστοιχειώνει τις αποτυπώσεις στο πώς τελικά τον αντιλαμβάνεσαι.

Ο τρόπος που θα επιλέξεις να τον μετρήσεις, πλέον έρχεται με τη κατανόηση μίας ελευθερίας πέρα της ωφελιμότητας.
Ένας χρόνος πιο καθαρός, χωρίς αρχή ή τέλος, έχει ποτίσει αυτό το μικρό σημείο γης, που βυθίζεται στους επισκέπτες ως μια μορφή ενέργειας, ενώνοντας τους σε ένα άλλου είδους μήκος.
Χρόνος βραδύτητας που μετατρέπεται σε ιδιωτικό χρόνο και σου επιτρέπει να ενσωματώσεις τις προσωπικές σου αναφορές.

Η μόνη πυξίδα κατανόησης οι αισθήσεις. Τίποτα εδώ δεν μπορεί να μετρηθεί με το λογικό, κανένας ζυγός αριθμός δεν ακολουθεί ένα μονό.
Η διαμόρφωση που γεννιέται είναι το ίδιο μέρος μέσα σου, αρμονισμένο ξαφνικά με τα πιο ελεύθερα συναισθήματα καλοκαιριού, διορθώνοντας τα όνειρα και ξαναγράφοντας το παλιό. Και ξαφνικά, εκεί, σου εμφανίζεται η ιδιότητα ιεράρχησης στη συλλογή των αναμνήσεων, δίνοντας χώρο στις καινούριες να χωρέσουν.

Επέρχεται σταδιακά μια απομόνωση σε ένα τόπο ναυάγιο ψυχών, ώστε νιώθεις ότι είσαι τόσο μακριά, που ακόμα και το παρελθόν σου είναι ικανό να σε ξεχάσει. Μόνο το θεϊκό πλέον ξέρει τι συμβαίνει εδώ.

“Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα, τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι” (Οδυσσέας Ελύτης)

Τίποτα δεν σου αποκαλύπτεται εδώ εύκολα. Τη μαγεία πρέπει να την αναζητήσεις. Θαρρείς και πρέπει να διασχίσεις τα δύσβατα μονοπάτια για να ανακαλύψεις την ομορφιά, σε μέρη που ήρθαν και άλλοι ταξιδευτές αιώνες πριν, αλλά νιώθεις όμως, ότι το νησί διάλεξε μόνο εσένα για να στα αποκαλύψει.
Πώς ένας τόσο μικρός τόπος, μπορεί να χωράει κάτι τόσο μεγάλο?

———
Εδώ, όλοι γίνονται ταξιδευτές, καλλιτέχνες, ποιητές, ονειροπόλοι.
Εδώ, κερδίζεται το παρελθόν και χάνεται το μέλλον.
Εδώ, όλοι μιλάνε τη γλώσσα πέρα από το αλφάβητο.
Εδώ, ο ήλιος αγκαλιάζει πρωτόπλαστα σώματα και η νύχτα καλεί μυσταγωγίες τραγουδοποιών.
Εδώ, όλοι γίνονται φύλακες ενός ανείπωτου μυστικού.
Εδώ, πρέπει να περπατάς ξυπόλυτος πάνω στη γη για να είσαι απαρατήρητος.
Εδώ, κοντοστέκεσαι μπροστά στο κύμα να το νιώσεις να σκάει πάνω σου.
Εδώ, σε αυτό το μέρος, σύσταση παιδικής φαντασίας δημιουργούνται μύθοι.

Εδώ, η Καλύψω αιχμαλώτισε τον Οδυσσέα, νιώθεις ότι πρέπει να ναυαγήσεις και εσύ από τη πραγματικότητα και οτιδήποτε περιττό.

Εδώ, φτάνεις με ένα σάκο και μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, προσκυνητής μπροστά σε όλες τις δυνατότητες. Ότι επιλέξεις να φέρεις μαζί, για κάμποσο διάστημα αποτελεί τη μοναξιά σου.
Και όταν αποφασίσεις να φύγεις θα κουβαλάς για πάντα τη μαγεία. Γιατί, η πραγματική ελευθερία δύσκολα μπορεί να ξεχαστεί.

………….

Ιούλιος 2020