Μικρά Κείμενα #ΜΚ05 | Ανηλικίωση

“Ανηλικίωση”, Arthur Tress – Federico Fellini

Ήταν δεκαετία του ‘70, όταν ο φωτογράφος Arthur Tress στράφηκε προς τη «σκηνοθετημένη» φωτογραφία, διαμορφώνοντας έναν διαφορετικό «οπτικό λόγο», φωτογραφίζοντας σουρεαλιστικά και κατά στιγμές άβολα στιγμιότυπα, τα όποια περιείχαν παιδιά σε διάφορα σενάρια.

Το “παράξενο” και το “αλλόκοτο” γίνονται σημαντικά υλικά στη φωτογραφική του πραγμάτευση, αποτυπώνοντας στάδια αναστάτωσης, φόβου και μπερδέματος της παιδικής ηλικίας, όλα τοποθετημένα σε ένα πλαίσιο φαινομενικής ενήλικης αστάθειας.

Αυτό που ξεχωρίζει όμως, είναι το ύφος, το οποίο φαινομενικά αγγίζει τη φωτογραφία ντοκουμέντου, αλλά βαθύτερα προσομοιάζει την απατηλή τάση των παιδιών, του να μην ξεχωρίζουν το πραγματικό από το φανταστικό, αποτυπώνοντας τη στιγμή που το παιδί ξαναβρίσκεται, μέσα από την ανάμνηση, ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο.

Στο έργο του συνδυάζει το συνειδητό με το υποσυνείδητο, το φανταστικό με το πραγματικό, μάλιστα με ένα σουρεαλιστικό ύφος, χαρακτηριστικό της ιδιαίτερης γραφής του.
Την ίδια δεκαετία ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης Federico Fellini δήλωνε,

“Κάνω ένα φιλμ με τον ίδιο τρόπο που ζω ένα όνειρο”

και μέσα από την ταινία του “Amarcod (1973)” ουσιαστικά επέστρεψε στα παιδικά του όνειρα, ανασύροντας αναμνήσεις που φιλοξενούσαν την αθωότητα.

Το έργο αποτελεί μια θεμελιώδης διδαχή στο πως να ζούμε τα όνειρα και ταυτόχρονα ένα κάλεσμα προς τη τέχνη, να σταματά να αποτελεί έναν καλογυαλισμένο καθρέφτη της πραγματικότητας, αλλά αντίθετα, να γίνεται ένας ακατέργαστος πηλός που περιμένει να του δοθεί μία καινούρια μορφή και υπόσταση, πέρα από το αρχικό του υλικό που στενά το (περι)ορίζει.

Ίσως τελικά ο μόνος τρόπος να κατακτήσουμε τη πραγματικότητα, είναι να κρύβουμε όνειρα μέσα σε αυτή.

“Τίποτα δεν είναι πιο ειλικρινές, από ένα όνειρο” F. Fellini

………….

Photo:
Arthur Tress “The Dream Collector”
Amarcod (1973) Dir. Federico Fellini