Μικρά Κείμενα #ΜΚ02 | Lene Marie Fossen

Lene Marie Fossen (1986 – 2019)

Η Lene Marie Fossen ήθελε να σταματήσει το χρόνο. Ήταν μόνο 10 ετών όταν αποφάσισε να σταματήσει να τρώει και πάλεψε με την ανορεξία για το υπόλοιπο της ζωής της.

………

Ο φωτογράφος καλείται να παλέψει με δύο πραγματικότητες.
Με αυτή που κουβαλάει την προσωπική του ζωή και με αυτή που “οφείλει” να δημιουργήσει μέσα από το φωτογραφικό του φακό.
Στη φωτογράφο Lene Marie Fossen αυτές οι μάχες είναι ταυτόσημες, αλληλεξαρτώμενες, αλλά και τόσο άδικα άνισες.
Η δημιουργία μιας άλλης πραγματικότητας σημαίνει αναγκαία υπέρβαση στη ματιά του θεατή πέρα από την ασθένεια, με κύριο εμπόδιο τη ψυχολογική καταβολή που βαραίνει τον ίδιο δημιουργό.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης αγωνιούν να συγκρατηθούν στη δύναμη ψυχής, ικανή να συνθλίψει τη ντροπή, μιας δημιουργού που ήθελε να σταματήσει το χρόνο και να παραμείνει – μέσα από διαθλασμένη οπτική – για πάντα παιδί, με τίμημα το ίδιο της το σώμα.
Η θεατής, που γίνεται μάρτυρας (της) πίστης να χτιστεί γέφυρα φωτογραφικής πραγματικότητας πάνω σε ένα γκρεμισμένο κορμί, έρχεται αντιμέτωπος με τους ίδιους φόβους που δημιουργεί μια αρρώστια, και η τέχνη στην πιο αγνή της μορφή δίνει διττό κουράγιο.

Η προσπάθεια της θα παραμείνει αποτυπωμένη σε ένα κομμάτι καθαρού χρόνου παιδικότητας…. Σε μια ατέρμονη παύση, όπως ακριβώς επιθυμούσε και η ίδια.

Οι συνειρμοί σύνδεσης με την αυτόχειρα Francesca Woodman λογικό να δημιουργούνται, αλλά η ωριμότητα της προσπάθειας (παρά τη διακριτή δραματικότητα του κάδρου) θα τους αποκόψει μέσα στο χρόνο.

Ο μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης Andrei Tarkovsky συμβούλευε τους νέους καλλιτέχνες, να μην ξεχωρίζουν τη δουλειά από τη ζωή τους, να δημιουργούν μέσα από αυτή -όχι να κρατάνε απόσταση, η τέχνη χρησιμοποιεί ως υλικό την ίδια ζωή, όχι το αντίθετο.
Και το να ζεις, είναι να κάνεις τον εαυτό σου ευάλωτο.

……..

Lene Marie Fossen – “Self-portrait’
Διαθέσιμο στο 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης